Podczas studiów na uczelni wybrałem grafikę warsztatową jako kierunek. Ze względu na powiązania tej dziedziny z nowoczesnymi technologiami drukarskimi wcześnie zetknąłem się z komputerami. Na początku byłem sceptyczny wobec rysowania na komputerze i wtedy oprogramowanie nie dawało takiej kontroli, jak tradycyjne rysowanie ręczne. Z czasem jednak odkryłem, że programy mają swoje unikalne cechy, które potrafią wywołać ciekawy efekt. Stopniowo zakochałem się w tworzeniu graficznych projektów na komputerze.

Nie wiem do końca, jak projektowanie zmieniło moje życie, ani nie potrafię wyobrazić sobie życia bez tworzenia projektów, ale wiem, że czy to czysta sztuka, czy projektowanie – obie te rzeczy sprawiają mi ogromną satysfakcję. Wszystko do tej pory przebiegało płynnie i zamierzam kontynuować tę drogę.

Trudno jednoznacznie określić, czym jest dobry projekt, a czym nie. Jest tylko projekt odpowiedni lub nieodpowiedni. Projekt to nie tylko samodzielna kreacja artystyczna — chodzi przede wszystkim o rozwiązywanie problemów. Jeśli dany problem zostanie skutecznie rozwiązany, można mówić o dobrym projekcie. Problemy zmieniają się wraz z rozwojem epoki i na różnych etapach, więc sens oraz zakres projektowania także się zmieniają. To właśnie w tej zmienności kryje się wartość projektowania.

Moja pierwsza praca projektowa polegała na pomocy koledze z Chińskiej Akademii Sztuk Pięknych w zaprojektowaniu okładki książki. Pracował wtedy dorywczo w wydawnictwie i miał tyle zleceń, że nie dawał rady, więc w czasie wakacji spróbowałam swoich sił — akurat uczyłam się wtedy obsługi programu do składu tekstu. Było dość zabawnie. Pamiętam, że to była książka o generale Zhang Xue-Liang. Było bardzo gorące lato, a w naszym wynajmowanym mieszkaniu nie było klimatyzacji, więc siedząc przed komputerem, oboje dosłownie ociekaliśmy potem. Aż trudno uwierzyć, że minęło już ponad dwadzieścia lat od tamtej pory.

Praca projektowa wymaga ogromnej wrażliwości i dużego skupienia zarówno na sferze społecznej, jak i osobistej. Trudno mi sobie wyobrazić, jak projektowałby ktoś, kto żyje w kompletnym odosobnieniu.