Tak, zdecydowanie pamiętam projekt, który zrobiłem jako piętnastolatek. W pobliżu mojego miasta zamknięto drogę, więc zakradłem się tam i za pomocą CGI stworzyłem wielką dziurę jako żart dla rodziny i znajomych. Po kilku dniach nagranie stało się viralem i trafiło nawet do wiadomości jako prawdziwe — „El agujero del Cañarete.” Ostatecznie musiałem nagrać filmik „making of”, żeby wyjaśnić, że to tylko 3D. To doświadczenie uświadomiło mi, jak ogromny potencjał ma ta metoda, by sprawiać, że ludzie wierzą w rzeczy, które nigdy nie wydarzyły się naprawdę — zupełnie jak w filmach.

Moja rada to: ćwicz jak najwięcej – po prostu twórz! Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć się uczyć, i nie warto utknąć w dążeniu do 100% perfekcji. Pogódź się z niedoskonałościami, bo jeśli tego nie zrobisz, łatwo się zablokować i nie zrobić żadnego postępu.

Częściowo to właśnie kino sprawiło, że zainteresowałem się VFX, ale nie same filmy – najbardziej fascynowały mnie breakdowny efektów specjalnych, które oglądałem w sieci. Uwielbiałem patrzeć, jak coś niemożliwego powstaje na ekranie dzięki komputerowi. Kanał Corridor Digital był dla mnie kolejną wielką inspiracją – pokazują VFX w przystępny i angażujący sposób dla każdego, co zawsze bardzo do mnie przemawiało. Na swój sposób, mój projekt AuraProds dąży do czegoś podobnego.