Dawno temu mój przyjaciel Joe McNally zaprosił mnie na lot helikopterem, by zrobić zdjęcia Nowego Jorku z powietrza. Jako nowojorczyk, to już było spełnienie marzeń. Pamiętam, jak siedziałem z otwartą buzią, obserwując architekturę z perspektywy, o której nawet nie śniłem. Miałem wrażenie, że helikopter się przechyla. Drzwi były otwarte, a choć byłem zabezpieczony, wydawało mi się, że na pewno wypadnę. Ale najbardziej zapamiętałem uśmiech na twarzy mojego idola – Joe promieniał, robiąc zdjęcia obiektywem 600mm klęcząc na jednym kolanie. To był dla mnie wyjątkowy moment.

Uważam, że w Nowym Jorku jest niewyobrażalna ilość zdjęć do zrobienia. Fotografowanie tam to zawsze wielka przygoda. Jeśli szukasz czegoś za granicą – od zawsze mam słabość do Dubaju z perspektywy powietrza. To naprawdę surrealistyczne przeżycie.

Zrobiłem panoramiczne zdjęcie panoramy Dubaju o poranku, gdy mgła napływała od Arabskiego Zatoki. Dla mnie to naprawdę oddaje majestat tego miejsca. Od zawsze byłem wielkim fanem fotografowania rozległych krajobrazów. Chcę, aby osoba oglądająca to zdjęcie miała wrażenie, jakby wchodziła w tę scenę. Dubaj na pewno dał mi to uczucie.

Wydaje mi się, że najrzadziej mówi się o tym, iż w fotografii nieustannie pojawiają się blokady twórcze – praca z aparatem to nie pasmo niekończących się sukcesów. Czasem kreatywność płynie, czasem mija, czasem nie ma jej przez lata. Warto spojrzeć na Anselma Adamsa – swoje najbardziej kultowe fotografie stworzył jako trzydziesto- i czterdziestolatek, zmarł w wieku ponad 80 lat – a ile było tego „pomiędzy”, o którym zapominamy dać sobie trochę wyrozumiałości. Ostatecznie to nieustanna próba pokazania poprzez zdjęcia tego, co czujemy. Dopóki się rozglądamy i dajemy sobie czas na przeżywanie, zdjęcia same przyjdą.