Trudny proces powstawania tego dzieła wystawił moją wytrwałość na próbę i stał się deklaracją oporu wobec pandemii COVID-19. Dążenie do tworzenia to marzenie każdego zawodowego fotografa przez całe życie.

Na początku 2023 roku, po trzech latach, globalna pandemia wreszcie dobiegła końca. W połowie marca poprowadziłem zespół Zhongyi Creative z Dali w Yunnan przez Przełom Nujiang i niebezpieczną drogę Bingzhongluo-Tsachungla aż do regionów Nyingchi i Bomi w Tybecie. Po drodze w pośpiechu uchwyciliśmy zapierające dech w piersiach widoki ośnieżonych gór i Doliny Kwiatów Brzoskwini.

Pod koniec marca dotarliśmy do świętego miasta Lhasa. Po dwóch dniach odpoczynku ruszyliśmy dalej na północ, by odwiedzić górę Sapukong w regionie Nagqu. Droga prowadząca na tę górę była wymagająca i trudna. Być może przez powikłania po COVID-19 — serce i płuca nie pracowały jak dawniej. Już na miejscu doświadczyłem silnej choroby wysokościowej. Chociaż święta góra była tuż obok, czułem się słabo i musiałem łapać głęboki oddech podczas fotografowania. Z powodu gorszego samopoczucia nie zdecydowałem się zostać na wysokości do zachodu słońca i wróciłem wcześniej do obozu. W drodze powrotnej nagle dostrzegłem samotnego, złotego jaka stojącego dumnie na wzgórzu, z majestatyczną górą Sapukong w tle, skąpanymi w ciepłych promieniach zachodzącego słońca. W tamtym momencie poczułem, jakby sama góra mi pobłogosławiła, podarowując niemal idealną scenę przed moimi oczami.

To zdjęcie wykonałem używając Nikona D500. Ponieważ to aparat niepełnoklatkowy, jestem przyzwyczajony do precyzyjnej kompozycji już podczas robienia zdjęcia, żeby później nie kadrować i nie tracić jakości.

Starannie przeanalizowałem surowy plik z Nikona na monitorze BenQ SW272U. Żeby poradzić sobie z dominującymi szarościami typowymi dla takich scen, musiałem wykonać szereg lokalnych korekt. Aby podkreślić strukturę złotego jaka i wzmocnić tajemniczą atmosferę wieczornego wiatru, użyłem narzędzi do maskowania gradientem liniowym, wyboru obiektu, wyboru tła oraz radialnego gradientu w Lightroomie. Po sześciu lokalnych poprawkach i jednej ostatecznej całościowej korekcie uzyskałem zamierzony efekt wizualny.

W początkach filmu i fotografii cyfrowej korzystano z różnych akcesoriów, by osiągnąć określone efekty — jak filtry czy specjalne obiektywy. Jednak wraz z rozwojem technologii cyfrowej to właśnie oprogramowanie do obróbki stało się coraz potężniejsze. Opieranie się wyłącznie na akcesoriach odeszło do lamusa. Największą zmianą w moim podejściu do fotografii było porzucenie tych dodatków na rzecz możliwości, jakie daje oprogramowanie.

W przejściu od ery analogowej do cyfrowej w fotografii, fotografia cyfrowa w nieco ponad dekadę wyprzedziła tradycyjną kliszę, a obróbka cyfrowa odegrała w tym przełomie kluczową rolę.

W erze fotografii analogowej fotografowie korzystali głównie z negatywów czarno-białych, negatywów kolorowych oraz slajdów do wykonywania zdjęć. Fotografowie używający negatywów skupiali się już na początkowym etapie, szczególnie w fotografii krajobrazowej – tu liczył się czas, miejsce i odpowiedni człowiek. Całą sztukę fotografii z czasów analogowych wielu podsumowuje jako 70% zdjęcia, 30% postprodukcji (pracy w ciemni). Z kolei profesjonaliści używający wyłącznie slajdów musieli perfekcyjnie połączyć kompozycję, światło i moment – bez żadnej późniejszej edycji, co wymagało dużych umiejętności od samego początku.

W erze cyfrowej tradycyjna ciemnia została zastąpiona przez pracę przy komputerze, a do obróbki zdjęć potrzebujemy na co dzień zaawansowanego oprogramowania i profesjonalnych monitorów.

Jako profesjonalny fotograf, który przeszedł z fotografii analogowej na cyfrową, ciągle zmieniam swoje nastawienie. Wczesny i późniejszy etap fotografii wzajemnie się uzupełniają. Stworzenie wyjątkowego zdjęcia, które przetrwa próbę czasu i dotknie ludzkich myśli, wymaga zarówno precyzyjnego wykonania zdjęcia, jak i dokładnej obróbki.