Statische tone mapping comprimeert HDR-inhoud met hoge helderheid in het beperkte helderheidsbereik van projectoren—meestal onder de 500 nits—door gebruik te maken van één vaste tooncurve. Dit betekent dat, ongeacht of de scène licht of donker is, altijd dezelfde aanpassing wordt toegepast.
Het gevolg hiervan is dat wanneer de curve de nadruk op helderheid legt, schaduwen dichtlopen en belangrijke donkere details verloren gaan. Aan de andere kant, wanneer de curve juist op schaduwen gericht is, worden de highlights vlakker en verdwijnen heldere details. Dit fragiele evenwicht betekent dat statische tone mapping altijd tot een compromis dwingt, waarbij ofwel de lichte of de donkere delen van het beeld worden opgeofferd, afhankelijk van de afstelling.
Fabrikanten hebben hierbij vaak gekozen voor subjectieve afstellingen; telkens een compromis om de balans “meest acceptabel” te maken, maar uiteindelijk wordt de oorspronkelijke intentie van de maker toch aangetast.